Ik volg al een tijdje Quincy de Graaf, bij toeval ontdekt doordat Anne-Kee hem op twitter niet kon volgen in zijn snelle taalgebruik (dus werd ik weer benieuwd naar zijn profiel en zijn blog), een 16-jarige ondernemende jongen getogen te Drachten, geboren te Utrecht, met eigenaardigheden en een ontwapenende openheid. Hij zit met dingen, hij denkt na over zaken, over zijn zijn en vooral over hoe hij zichzelf door heftige momenten werkt, positief en negatief. En hij schrijft die momenten en gedachtes met te herkennen bezetenheid op.
Ik heb vaak de neiging om hem te willen helpen, om zaken met hem te bespreken, om hem te troosten en op te beuren. Maar wat ik doe is hem bedanken. Dat is het enige. Ik wil Quincy niet troosten, opbeuren of helpen. Ik wil wel van tijd tot tijd laten weten dat ik met hem meeleef, maar ook dat moet hij weer niet overschatten. Ook ik ben een kwartier nadat ik 'm gelezen heb weer gewoon met andere (eigen) dingen bezig. Net als hij. Ik word wel erg geïnspireerd door hem. Door zijn echtheid. En dat weet hij vast ook.
Ik word geraakt door zijn onzekerheid, daar ben ik wel achter. Ik word geraakt door onzekere mensen, door mensen die zich blootgeven, die gemeend en niet aanstellerig hun gevoelens willen delen. Ik ben zelf ook zo, alleen voel ik mezelf steeds ouder en stugger worden hierin. Als ik met wie dan ook in gesprek ben komt het altijd, altijd tot een soort samensmelting van geesten en gedachten. Na een bak koffie met iemand zit ik in de auto terug wel eens te turven hoeveel blogpostings ik uit dat gesprek kan filteren. Vaak veel. Maar even vaak word ik weer geremd om die gedachten te delen. (Vaak speelt beschikbare tijd en energie ook een rol trouwens.)
Ik ben veel te gevoelig voor kritiek. Dat zit me in de weg, en daar wil ik graag van af. Het is daarom een verademing om Laura Babeliowsky's tips op twitter te lezen als 'als je je veel aantrekt van kritiek, houd je jezelf alleen maar klein'. Daar krijg ik energie van. Dat soort zinnen moet ik vaak lezen, en zeker op momenten van twijfel en onzekerheid.
Ik denk ook vaak aan een tekst die Nelson Mandela gebruikte in zijn inauguratie speech, waar ik ooit door Petra Moes op gewezen werd en wat me enorm inspireerde. Met als strekking dat je juist de kracht moet hebben om je licht en passie te willen delen, dat je juist je successen niet voor jezelf moet houden, dat als je iets te melden hebt dat verdomme ook moet melden. En dat niet voor jezelf te houden omdat je bang bent voor ontnuchterende kritiek of dooddoeners. Of dat trouwens de strekking was weet ik niet meer, maar zonder de tekst erbij te willen Googlen is dat even mijn strekking.
Ik ben laf. Ik durf door die onzekerheid en mijn overgevoeligheid voor kritiek niet te zijn wie ik kan zijn. En dat is jammer, jammer, jammer. De afgelopen dagen heb ik zoveel fijne reacties gekregen op een video die ik gemaakt heb, dat ik me er bewust van werd ergens talent voor te hebben. Natuurlijk weet ik best dat ik veel talenten heb, en van tijd tot tijd veer ik op bij iemand die dat herkent en erkent. En ik ken ook veel mensen die heel veel mooie talenten hebben, vaak zijn dat dezelfde mensen - Rob Captijn, Anne-Kee Deelen en Anna-Maria Giannattasio - die die talenten ook bij mij zien realiseer ik me nu.
Ik neem me daarom ook voor, ook typisch iets voor mij trouwens - iets voornemen (hé daar heb je dat stemmetje weer), dat ik wat meer in mezelf ga kruipen, ga graven, ga zoeken naar mijn waarheden, naar mijn geleerde lessen (op welk vlak dan ook) en naar mijn kracht en de krachten van anderen om me heen, om wie dat maar wil lezen en horen daar deelgenoot van te maken. En inderdaad, zoals Petra de Boevere, of Arno Wip dat zo duidelijk zeggen, als je daar geen prijs op stelt, lees het dan niet, en ga je azijn ergens anders dumpen.
De tip dus als afsluiter: leest quincydegraaf.nl
Toevoeging.
Waar ik het eigenlijk over wilde gaan hebben is dat figuren als Chase Jarvis en Scott Schumann (The Sartorialist) mij raken en inspireren als ze benadrukken dat ook zij geen opleiding of achtergrond hebben als fotograaf. Hieronder de video over The Sartorialist die ik voor het eerst zag op Chase Jarvis' weblog en even later ook op de weblog van een grote inspirator van me: Debbie Bernasco. Geen toeval.
