woensdag, 13 april 2011 21:31

Geraakt door onzekerheid, echtheid en passie

Geraakt door onzekerheid, echtheid en passie Foto: Kiki Winkeldermaat

Ik ben onzeker. Zo dat is er uit. Ik ben gevoelig. Zo dat is er ook uit. En dan de uitsmijter: ik ben laf. Ja, dat lees je niet vaak op twitter, Facebook of in de Linkedin kolommen, laat staan in blog posts. Je profiel wordt dan nogal gekleurd en mensen gaan je in real life ineens vragen 'of het goed met je gaat, want die ene blogposting...'.

Ik word geraakt door onzekere mensen, door mensen die zich blootgeven, die gemeend en niet aanstellerig hun gevoelens willen delen. Ik ben zelf ook zo, alleen voel ik mezelf steeds ouder en stugger worden hierin. Als ik met wie dan ook in gesprek ben komt het altijd, altijd tot een soort samensmelting van geesten en gedachten. Na een bak koffie met iemand zit ik in de auto terug wel eens te turven hoeveel blogpostings ik uit dat gesprek kan filteren. Vaak veel. Maar even vaak word ik weer geremd om die gedachten te delen. (Vaak speelt beschikbare tijd en energie ook een rol trouwens.)

Ik ben veel te gevoelig voor kritiek. Dat zit me in de weg, en daar wil ik graag van af. Het is daarom een verademing om Laura Babeliowsky's tips op twitter te lezen als 'als je je veel aantrekt van kritiek, houd je jezelf alleen maar klein'. Daar krijg ik energie van. Dat soort zinnen moet ik vaak lezen, en zeker op momenten van twijfel en onzekerheid.

Ik denk ook vaak aan een tekst die Nelson Mandela gebruikte in zijn inauguratie speech, waar ik ooit door Petra Moes op gewezen werd en wat me enorm inspireerde. Met als strekking dat je juist de kracht moet hebben om je licht en passie te willen delen, dat je juist je successen niet voor jezelf moet houden, dat als je iets te melden hebt dat verdomme ook moet melden. En dat niet voor jezelf te houden omdat je bang bent voor ontnuchterende kritiek of dooddoeners. Of dat trouwens de strekking was weet ik niet meer, maar zonder de tekst erbij te willen Googlen is dat even mijn strekking.

Ik ben laf. Ik durf door die onzekerheid en mijn overgevoeligheid voor kritiek niet te zijn wie ik kan zijn. En dat is jammer, jammer, jammer. De afgelopen dagen heb ik zoveel fijne reacties gekregen op een video die ik gemaakt heb, dat ik me er bewust van werd ergens talent voor te hebben. Natuurlijk weet ik best dat ik veel talenten heb, en van tijd tot tijd veer ik op bij iemand die dat herkent en erkent. En ik ken ook veel mensen die heel veel mooie talenten hebben, vaak zijn dat dezelfde mensen - Rob Captijn, Anne-Kee Deelen en Anna-Maria Giannattasio - die die talenten ook bij mij zien realiseer ik me nu.

Ik neem me daarom ook voor, ook typisch iets voor mij trouwens - iets voornemen (hé daar heb je dat stemmetje weer), dat ik wat meer in mezelf ga kruipen, ga graven, ga zoeken naar mijn waarheden, naar mijn geleerde lessen (op welk vlak dan ook) en naar mijn kracht en de krachten van anderen om me heen, om wie dat maar wil lezen en horen daar deelgenoot van te maken. En inderdaad, zoals Petra de Boevere, of Arno Wip dat zo duidelijk zeggen, als je daar geen prijs op stelt, lees het dan niet, en ga je azijn ergens anders dumpen.

11 comments

Leave a comment

(*) velden zijn verplicht.