maandag, 06 juni 2011 23:55

Over loslaten, liefde en leven in de bonustijd

Klanten? De andere ouders op Kiki's school? Onbekende vreemde mensen via Google? Waar ben ik nou eigenlijk zo bang voor? Dat mensen zich van me gaan afwenden? Dat ik niet word geaccepteerd? Dat men mij maar een zieligerd vindt. Waarom schrijf ik niet wat ik wil schrijven, en deel ik niet wat ik het liefst wil delen? Hoewel een aantal mensen al vindt dat ik behoorlijk veel van mezelf en mij persoonlijk op mijn blog laat zien, voelt dat bij mij absoluut niet zo. Het gaat allemaal heel gedoseerd.

Tijdens gesprekken met lieve inspirerende mensen in de zon op de terrassen kom ik vaak tot veel diepere lagen dan hier. Waarom kan dat dan niet ook hier? Omdat niets veilig is op internet? Als ik schrijf heb ik altijd een groepje lezers, vrienden in mijn hoofd aan wie ik mijn blogpostings geef. En dat werkt. Maar er zijn natuurlijk ook zaken waar ik het nooit over heb, waar ik het alleen over heb met Monique en met mensen met wie ik afspreek... en wat me iedere keer opvalt bij de mensen die ik spreek, twee, drie soms vier uur: het klikt altijd als een tierelier en we zijn niet voor niets tot elkaar aangetrokken (letterlijk) om elkaar te moeten ontmoeten.

Mijn leven bestaat op dat vlak uit alleen maar mooie inspirerende ontmoetingen. Iedereen aan wie ik nu denk. In willekeurige volgorde. Jan Willem Alphenaar, Bas Boerman, Anna-Maria Giannattasio, Rob Captijn, Debbie Bernasco, Sanne Windt, Laura Babeliowsky, Marco Derksen, Alain Baars, Richard Kok, Marco Raaphorst, Karin Ramaker, Anne-Kee Deelen...

Ik ben nu 41, is dat een leeftijd waarbij ik langzaam de schillen van me af laat vallen en steeds beter voel wie ik nu werkelijk ben, en wie en wat mij zo heeft gevormd dat ik ben zoals ik nu ben?

Anna-Maria kan er niet tegen als ik schrijf dat ik, jij en eigenlijk iedereen onbeduidende onbelangrijke kleine mieren zijn die zich wel of niet voortplanten in een klein uithoekje van dat kleine huisje in dat kleine wijkje van die stad in dat kleine onbeduidende landje in een wereld vol met 6 miljard mensen die allemaal hun dingetjes doen, hun auto's, kantoortjes ingaan, aandacht, respect en liefde willen. En wie ben ik dan? Even zo goed helemaal niemand toch? Ja, voor een kleine omgeving beteken ik veel, maar alles buiten die schil is toch zo met z'n eigen mierenwerkelijkheid bezig dat ze niet zal merken als ik even 4 jaar weg bent geweest (ik noem maar wat, als voorbeeld).

Soms zie ik ineens iemand in de stad lopen, die ik al meer dan 25 jaar niet meer heb gezien... ik word bijna gek van de gedachte dat hij en ik die 25 jaar allerlei wegen hebben bewandeld, in eigen kringen, opleidingen, werk en dan ineens zit ik met de familie op een terras en loopt deze jongen van vroeger voorbij. Dat onze paden elkaar precies op dat moment even raakten, om vervolgens weer 25 jaar ergens anders te zijn. En dat dan maal 3 miljard.

Anyway.

Wat ik denk te willen zeggen is dat aandacht voor elkaar bestaat. Maar op zeer kleine schaal, in een kleine kring. De aandacht voor elkaar online lijkt aanwezig te zijn, is er ook wel, maar is ook weer heel snel weg. Ik merk het zelf.

Ik ben bezig met mezelf in een wereld vol met mensen die bezig zijn met zichzelf. Met hun profiel, hun profilering op internet, hun propositie... maar waarom? Wat is de diepere laag om te doen zoals ik doe. Acceptatie? Respect? Erkenning? Wat wil ik nou eigenlijk? Ik wil een lieve grappige vader zijn, een lieve grappige partner, een fijne zoon, een goede broer. Ik wil iemand zijn die iemand anders kan helpen. Ik wil een betere gezondheid, conditie, ik wil me weer vitaal voelen, wil in mijn werk alleen dat doen waar ik veel plezier aan beleef. Ik wil echt heel goed worden in mijn vak, whatever dat ook is.

Maar mijn unieke kracht zit 'm in mijn geschiedenis. Mijn drive zit in een boek dat ik niet vaak open doe als anderen mee kunnen kijken. Oh god, ik merk dat ik langzamer ga typen. Het is een pijnvolle tijd... en als ik er dan met boeiende mensen over zit te praten, blijkt telkens weer dat deze mensen een soortgelijke geschiedenis hebben. Niemand komt helemaal ongekwetst uit de struggle of life, maar de band die ik met mensen krijg als we op dit level komen te praten is groter dan ik dacht.

Ik heb vanaf mijn twintigste een aantal jaren een wat afwijkende ontwikkeling doorgemaakt. Ik zal er niet te belangrijk over doen, maar ik zat toch wel in de diepe identiteitscrisis, oké daar komt het woord: depressie. Geen toekomstbeeld. Kort samengevat: ik lag op bed, ik lag op bed, ik lag op bed en ik lag op bed. En eigenlijk wilde ik niet meer. Een diep ongelukkige lege verdrietige tijd. Om een of andere reden moest ik diep door de gitzwarte aarde om zonder dat ik het wist en met veel hulp van lieve mensen in die gitzwarte aarde langzaam weer naar boven te klimmen. M'n psychotherapeute verklaarde later dat ik in die ongebruikelijke periode, waarin anderen studeren (wat ik ook deed), lol maken (wat ik al minder deed) en verliefd waren (wat ik tijdelijk was) een enorme transformatie had doorgemaakt. Zo voelde dat inderdaad wel ja. En het moment boven de grond was een mooi moment. Vanaf dat moment wist ik dat ik alles uit het leven zou halen wat er in zit.

Dat moment was een omslagpunt in mijn leven, en belangrijker en positiever: een bonus. Het klinkt zwaarder dan het werkelijk was, maar doordat ik er niet meer had willen zijn, ook niet meer had gedacht dat ik er nog zou zijn, was ik er ineens weer en voelde ik een enorme overlevingskracht, een levenskracht, een energie... en de gedachte dat iedere dag weer een dag is in die extra tijd, in de bonustijd van mijn leven, maakt me enorm krachtig. Het heeft te maken met loslaten, met liefde en verlichting.

In de wetenschap dat dit een van mijn meest kwetsbare postings is, puur geschreven vanuit mijn gevoel, vanuit m'n hart en buik, ben ik toch onzeker genoeg om voor de publicatieknop eerst het verhaal nog eens een paar keer te lezen. Misschien durf ik toch niet.

Afsluiten met m'n favoriete video dan maar...

17 comments

Leave a comment

(*) velden zijn verplicht.