Openbare zitting gemeentelijk stembureau. Donderdag 19 maart houdt het gemeentelijk stembureau een openbare zitting. Het gemeentelijk stembureau controleert de processen-verbaal van alle 22 stembureaus en stelt daarna de voorlopige uitslag van de gemeenteraadsverkiezingen vast. De openbare zitting van het gemeentelijke stembureau is op donderdag 19 maart om 09.00 uur in […]

Zaterdag 7 oktober 1995 rond een uur of twee ’s middags ging ik als 25-jarige jongen aan de bar zitten van Tisfris in Amsterdam – als jongen, ik voelde me nog geen man, of nog niet volwassen, ik voelde me zorgeloos en vrij – van verantwoordelijkheden-‘n-shit – en naast me

Ik ben niet geboren in de oorlog, heb niet met Duitse soldaten gespeeld als drie-jarige, mijn ouders hebben gewoon altijd tegen me gepraat en ik kende de woorden liefde en vriend toen ik naar de kleuterschool ging, ik voelde me begrepen en kon vrienden maken, ik werd niet gepest en

“Iedereen is vrij!” Een lange jongen, nog geen twintig, stoot de zin uit naar z’n vrienden, of collega-ambtenaren, of mede-stagiairs. Hij schreeuwt niet, hij stoot het uit. Met kracht. En toch heeft hij het over een andere vrijheid dan die van mij. Hij werkt en heeft pauze. Loopt langs m’n

“Er loopt daar een man, die vond dat ik m’n hond moest vastdoen. Echt belachelijk. Ik denk ik zeg het maar even. Hij heeft een labradoodle. Hij liep de andere kant op, dus waarschijnlijk komt u hem niet tegen.” Ik hou ervan aangesproken te worden zonder ‘hallo’ of ‘meneer’. Waar

Ik sla een dichtbundel Verzamelde gedichten open van Jean Pierre Rawie – een van m’n favoriete dichters, ooit op een vrijdagochtend in Groningen tegemoetgelopen (m’n nichtje was een uur eerder om de hoek gepromoveerd in de virale immunologie en vaccinatie), spontaan handengeschud en bijna in de loop m’n mateloze bewondering