Dat ik wakker word met de voor mij eerste zin van Astrid Kersseboom op Radio 1 dat een vrouw na haar verwijderde vulva-tumor nu een reconstructie kan krijgen van haar clitoris (ik hoor later de oncoloog van het Radboud Ziekenhuis de klemtoon op de eerste lettergreep leggen, zij zal het

‘Hou die hond bie oe!’ Het is een andere vrouw, ik heb haar nog nooit gezien, en ik loop hier al wat jaren in dit bos, 12 om precies te zijn, en iedere dag 2 keer. Ongeveer. ‘Hij pakt ‘m hoor!’ Ik ben wat later in het bos, met Lola.

Ik denk na, terwijl ik Thomas Verbogt lees ‘Hoe te leven’ in de roman ‘Als de winter voorbij is’, over wat ik net hoorde op de radio bij Nieuwsweekend, het is zaterdagaochtend. Een relatietherapeute die het nieuws brengt dat mensen vooral na kerst en de zomervakantie (nu) bij haar komen

Hé René! Als René me zou vragen wie mijn favoriete schrijver is, René fietste net langs, het paadje in richting Aldi, en ik zou zeggen Thomas Verbogt, of A.L. Snijders, die hij niet zou kennen, hoe zou ik Thomas Verbogt of A.L. Snijders dan omschrijven? Het zet me aan het

Het lastige van het lezen van een in mijn ogen goed boek is dat ik alles wat er staat geschreven wil onthouden. Daar komt mijn grote aandacht ook uit voort om alles te willen vastleggen wat schoonheid is in mijn ogen. Ik onderstreep in boeken de mooiste zinnen tussen de

Alleen? Ja zo voelt ze zich. Alleen. Ook eenzaam? Dat niet, en misschien ook niet alleen… de ander, hij, is gewoon niet beschikbaar. “Of zo.” Het is vakantie en zoals dat kan gaan zijn nieuwe liefdes behalve spannend en opwindend soms ook onbereikbaar en niet beschikbaar, in haar geval. Het

Er schoot me net iets te binnen, iets kleins dat ik gisteren meemaakte. Ik fiets begin van de avond van Plus met een Vinted pakketje voor Kiki en Raak ranja (aardbeien, zero sugar) onder de snelbinder de kortste route terug. Langs een meisje (5 jaar, of 4) zittend achter de