En dan begint Boris weer te huilen…

Op het moment dat ik wil gaan beginnen aan een blogposting over de brainstorm die ik vanmorgen heb gehad bij Jonge Helden, hoor ik Boris huilen, achter.

Op het moment dat ik weer wil gaan starten met een halfuurtje per dag bloggen, van ’s avonds negen uur tot half tien, hoor ik Boris huilen.

Karakteristiek voor de levensfase waar Monique en ik nu in zitten is het meedeinen op de golven van vermoeidheid, slapeloosheid en onrust. Niet kunnen doorslapen, geen enkele nacht. En dagen die als in een roes voorbijgaan.

Moe wakker worden en rond half drie ’s nachts door de afgekoelde hal naar de afgekoelde keuken een kruikje maken en een flesje voor de hongerige Boris. En als dat te lang duurt wordt ook Joep wakker die tussen ons in ligt.

HJ_en_Boris_980

En als Joep wakker wordt en zich ook weer wakker voelt, dan zit je met dat heerlijke jong zo twee uur in een opwarmende woonkamer achter de iPad naar Mr. Bean (tekenfilm) op YouTube te kijken. Slecht, niet goed, ik weet ‘t.

Kiki slaapt als een roosje boven, staat rond half zes, soms half drie aan het voeteneind van ons bed: ‘mag ik flesje?’ te fluisteren. Om vervolgens naast Joep te gaan liggen tussen ons in. Gezellig wel, maar niet iedere nacht.

Als vader van 40, en moeder van 35 in een jong en dynamisch gezin – waarin elke dag nieuwe ontdekkingen worden gedaan, door alle vijf, en iedere dag het aankleden, eten, aan tafel, naar school, opvang of bed als strijd wordt ervaren en als overwinning wordt gevierd – hebben we aan het eind van de dag toch altijd weer het gevoel dat we het weer goed hebben gedaan.

En dan begint Boris weer te huilen…

Wil je mijn blog posts per e-mail ontvangen? Kijk op de abonneerpagina.

4 reacties op “En dan begint Boris weer te huilen…”

  1. bekend verhaal jongen, nog 10 jaar en we krijgen te horen dat we er niets van hebben gebakken, nog 20 en dan vinden ze ons weer lief.
    ik ben hol en uitgeput en toch staan ze in mn hart gegrift, E&D

  2. Hey! Niet zo klagen! Je hebt je lolletje gehad en nu moet je de consequenties ervan dragen. Wees zo verschrikkelijk blij dat ze allemaal gezond bij je mogen leven. Leven is een schreeuw om aandacht, om eten, om drinken, omdat de luier vol zit met….shit happens!

    Ik zie het nu al voor me…..je kinderen die bloggen: ‘Pappa zevert de hele dag door, schreeuwt om eten en houd ons de hele nacht wakker’…..pas dan is de cirkel rond.

    😉

    Gert

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top