Ze kijkt en zwaait altijd als ze in de dageraad terugfietst naar huis en mij boven voor het open raam ziet zitten achter m’n laptop. (Ik ben vroeg wakker, en een slechte slaper.) Ze heeft geen gemakkelijke leven weet ik. Vannacht werkt ze zoals iedere nacht in een hal hier op de hoek, in TL-licht. Kranten sorteren denk ik. Ik kan de bedrijvigheid in silhouetten volgen, als ik op één hoog m’n yoghurt eet.
Vanmorgen komt ze langsfietsen en blijft bij me staan op mijn ‘How are you?’ Ik in m’n blauwe HEMA-badjas met de volle blauwe papierbak in m’n hand. Hmmm, so so. (Ze is born in America.) My mother died.
In juli zou ze twee weken op vakantie, niet ver, maar kreeg van haar brother het bericht dat haar moeder zou overlijden, wat gebeurde een maand later. In haar geboorteland. Nu gaat ze in december een maand. Net als twee jaar geleden. Maar nu to see her mother’s grave.
Hold on. Ik loop naar binnen en geef haar 100 euro. Ze stopt het ongezien (gelukkig) in haar jaszak. Ze wenst me een fijne dag en wijst naar de brievenbus, waar ik haar NRC uithaal. Ik heb zin om Leonard Cohen op te zetten. Met het raam open. En mee te zingen. I came so far for beauty. I left so much behind. My patience and my family. My masterpiece unsigned.
