Er schoot me net iets te binnen, iets kleins dat ik gisteren meemaakte.
Ik fiets begin van de avond van Plus met een Vinted pakketje voor Kiki en Raak ranja (aardbeien) onder de snelbinder de kortste route terug. Langs een meisje (5 jaar, of 4) zittend achter de garage van haar huis. Op de stang van een aanhangwagen. Ons gesprek, zo kort, vluchtig, klein en onbelangrijk, maar onbevangen en puur, maakt indruk op mij.
Hai!
Hai!
Waar ga jij naartoe?
Naar huis.
Waar woon jij?
Heel ver.
Ik had bijna een andere route gefietst.
