De zon, twee azuurblauwe ijzeren stoelen, de linker met twee kussentjes, de rechter met m’n A4-schrift van Primera op een zwart klembord geklemd (eigenlijk voor de drumles, maar daar ben ik mee gestopt, pijn in m’n schouders). Ik denk aan Henk en Carla, die net langs lopen en blijven staan voor een praatje over zeer korte verhalen en hunzelfde koffiezetapparaatje als de mijne, die ze al jaaaren hebben en alleen gebruiken voor de tent op een gasbrander. Ik denk over hoe heerlijk ik hier woon, half november op m’n terrasje, in de zon zkv’s lees en de volgende zinnen onderstreep in A.L. Snijders’ Vijf bijlen (zkv’s 2007-2008):
Persoonlijk ben ik van mening dat er alléén maar toeval bestaat, maar ik kan niet ontkennen dat dit net zo gemakzuchtig is als in God geloven. (blz 295.)
Hij had de eerste week Vrijplaats-stukjes gelezen en zei dat hij ze niet allemaal even goed vond. Ik wilde zeggen dat alleen auto’s die van de lopende band komen allemaal even goed zijn, maar dat zo’n stukje steeds opnieuw verzonnen moet worden. (blz. 296.)
Wat moet dat heerlijk zijn. A.L. Snijders Peter Müller is alweer 4,5 jaar dood (7 juni 2021), maar nog altijd genieten mensen zoals ik van zijn prachtige verzinsels en verhalen. Ik heb m’n ogen dicht, de zon doet zijn werk, en ik bedenk me dat ik nog steeds geen foto gemaakt heb van zijn zelfgebouwde en nu afgebroken kippenhok, bij het huis waar hij vanaf 1971 tot zijn dood heeft gewoond en rondgescharreld. De nieuwe bewoners, ook Amsterdammers hoorde ik bij de voetbal van iemand, willen waarschijnlijk meer zonlicht binnen. Maar dat kippenhok, met die kippen waar Snijders zo veel over heeft geschreven, is gesloopt en ligt te wachten op een container. Het is goed te zien vanaf de provinciale weg tussen Lochem en Zutphen.
Ik geniet van m’n plekje, zak onderuit in de zon en schuif m’n linkervoet over m’n rechterenkel. In de verte hoor ik een jonge vrouwenstem aan de telefoon, ze loopt van links naar rechts langs met haar golder retriever. Het is een monoloog met mam: “Ik wil weg uit dit kutland.” De rest hoor ik niet, maar ze keert al snel om: “Het is ook nog niet zo’n schande, mam. De hele fucking wereld krijgt kinderen. Ik wil dat niet. Dan maar eenzaam sterven. Fuck it.”
De golden retriever loopt los. De regel is hier: aangelijnd.
