Dat ik wakker word met de voor mij eerste zin van Astrid Kersseboom op Radio 1 dat een vrouw na haar verwijderde vulva-tumor nu een reconstructie kan krijgen van haar clitoris (ik hoor later de oncoloog van het Radboud Ziekenhuis de klemtoon op de eerste lettergreep leggen, zij zal het wel weten) waarbij de oorspronkelijke clitoris en haar dieperliggende zenuwen onder een bedje van eigen wangslijmvlies (zelfde weefsel) worden gelegd en teruggezet. Een heldere uitleg. Astrid zegt een paar keer met haar tong nu langs de binnenkant van haar wang te gaan, ‘net als iedere luisteraar nu waarschijnlijk doet’ – ook ik inderdaad. De dag moet nog beginnen, maar dit belooft wat.
Ik voel me gelukkig. Ik voel geluk. Flinterdun weliswaar, zuchtjes geluk. Van tijd tot tijd. Dit begin van de dag maakt me gelukkig: op tijd uit bed, 20 minuten in de badkamer, net na acht uur met Lola de auto in, de dagelijkse ronde in het bos, een enkel iemand tegenkomen, om na dik drie kwartier de koffie in de koffiefilter te doen, koffie te zetten en te starten met lezen in Onze dagen, de vijfde roman in de serie die ik uitlees van Thomas Verbogt.
Ik gun mezelf deze tijd, deze rust. Ik hoef niet de auto in, de file in, om de baan te vervullen waarvoor ik nooit heb gesolliciteerd, ik ga zitten in m’n stoel met de goedkope tweedehands bruine poef en een kussentje onder m’n onderbenen. Lekker lezen, lekker leren, dat is nu mijn werk. In mijn werkdag in de werkweek. Misschien ga ik zo, net voor 11 uur naar m’n vader en moeder, naar opanoma. Genieten van zoon zijn.
Ik wil dit. Ik wil schrijven. Schrijven, ook als manier van (over)leven: geld verdienen met schrijven. In m’n hoofd met de verhalen bezig die andere mensen vergeten te schrijven, die andere mensen herkenbaar vinden, inspirerend of juist vergezocht, te fantasierijk dat het niet meer als werkelijk kan worden geloofd. Schrijven, in m’n hoofd zitten, m’n hart, m’n lichaam… me bewust zijn. En dat beschrijven. Het bewust zijn.
Alles in het ochtendritueel heeft hetzelfde ritme, dezelfde volgorde, vaste geluiden: de tango uit Buenos Aires, 1943. Ik ben even terug in Gent, samen met Boris. En we kijken naar de tango in het muziekpaviljoen op het plein. Luisteren. Boris houdt z’n telefoon in de lucht, twee seconden, en kijkt wie de muzikant is: Lucio Demare. Vanaf dat moment wil ik alleen maar Lucio Demare horen. De tango uit Buenos Aires, de opname uit 1943. Om altijd terug te komen op dit plein in Gent met Boris naast me.
Ik informeer bij oma wat ze deze ochtend doen, en of ze bezoek hebben. Want dan kom ik niet. Geen zin in buren die komen informeren hoe het gaat. Ik wil genieten van m’n zoon-zijn, en niet van hoe de buitenwereld mijn zoon-zijn zou moeten zien, dan stel ik me anders op, word ik de volwassen zoon met z’n verantwoordelijkheden, belangrijk werk en z’n mogelijke zorgen. Ik wil thuis de zorgeloze zoon zijn, als kind van m’n ouders. Niet hoeven te praten. Over wat ik doe en hoe het is. Stil zijn en dat stil zijn prettig vinden.
Vijf minuten later heeft oma m’n appje nog niet gezien. De telefoon heeft geen plek in haar prioriteitenlijst.
Ik ga gewoon.
[545 woorden in 40 minuten > 09:46 – 10:26]
