Ik zie hier net iemand in een split second voorbij lopen die me doet denken aan Björn. Zelfde relaxte gang, hangend in z’n bovenbenen en verend in z’n knieën. Als een cowboy die zo van z’n paard naar de saloon stapt. Björn die hier (denk ik) iedere dag met z’n prachtige hond langs de Berkel loopt en die door m’n eerste vriendin uit Lochem een kleine 40 jaar geleden als ‘aantrekkelijk’ is omschreven. Die Björn loopt langs, maar dan een 25 jaar oudere versie. Het blonde haar nu spierwit en korter.
Dat gaat misschien gebeuren. Dat ik over 25 jaar Björn ergens zie lopen en dan denk aan die man die 25 jaar eerder langsliep.
Ik zoek het boek van Douwe Draaisma. Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt. Over het autobiografisch geheugen. Dikke aanrader.
Het is zo voorbij.
