Met de wind door haar bruine haar rijdt ze, zweeft ze en hobbelt ze in haar rolstoel over het trottoir van de drukke Daalseweg in Nijmegen. Jasper haar hond op de voetenplank. Ze is dertig jaar. Tenger. Pezig. Bezig. Dapper en zelfverzekerd. Kwetsbaar in haar zelfvertrouwen. En zeker niet onzeker.
63 was haar streven, dan was het goed, dan zou ze gaan. Vandaag is ze 64 jaar. En de wil om door te gaan, om alles uit het leven te halen, is sterker dan ooit. De achteruitgang, de beperking en het proces om op te staan van bed tot in de rolstoel. Pas om vier uur is het gedaan.
Met haar moeder als voorbeeld, die kleine krachtige moeder, die bijna honderd werd. Die lieve vrouw die alle druk van buitenaf weerstond. Die bemoeizuchtige onderwijzers en dominees resoluut maar met respect de deur wees. Die haar zoon en dochter niet uit huis liet plaatsen, maar naar school liet gaan met de kinderen uit de buurt.
Dit leven, dit bijzondere, afwijkende leven. Alles tussen nu en toen, is meer dan de moeite waard om te lezen. Met andere woorden: ik ga het doen.
Vanaf vandaag ben ik haar biograaf.
Naast de vele verhalen die ze geschreven heeft, spreekt Erna via Whatsapp audio anekdotes van haar leven in en ik ga die verwerken tot zkv’s zeer korte verhalen, het genre dat haar leraar Nederlands en mijn grote voorbeeld heeft bedacht. Erna kent hem beter met z’n echte naam Peter Müller. Dus is het op deze manier ook voor Erna een ode aan onze gezamenlijke held: A.L. Snijders.
Erna is realist. Ze voelt dat het niet lang meer duurt. En ze wil voor al haar vrienden iets van haar leven nalaten. Maar waarom wachten? Om Erna te laten genieten van een terugblik op haar eigen bijzondere leven, publiceer ik vanaf vandaag de zkv’s hier. De cirkel lijkt rond.
Erna, van harte gefeliciteerd! Hou vol! Tot snel!
