Ik ben niet geboren in de oorlog, heb niet met Duitse soldaten gespeeld als drie-jarige, mijn ouders hebben gewoon altijd tegen me gepraat en ik kende de woorden liefde en vriend toen ik naar de kleuterschool ging, ik voelde me begrepen en kon vrienden maken, ik werd niet gepest en ook nu nog steeds niet met opzet afgesneden in het verkeer, jonge mensen vinden me niet raar of anders, ze vinden niets van me, zijn niet met me bezig, en dat is prima. Ik word niet uitgescholden iedere dag, om niets of zomaar. Men vindt mij geen rare. Ik kan me thuis gewoon vermaken als ik alleen ben, ik hoef het huis niet uit te vluchten voor demonen of voor stemmen, en kilometers te lopen, alleen, zonder hond of vriend of vriendin. Gelukkig niet.
Mooi verwoord Henk Jan. Het besef van geluk is ook dankbaar zijn.
Erna.