“Iedereen is vrij!” Een lange jongen, nog geen twintig, stoot de zin uit naar z’n vrienden, of collega-ambtenaren, of mede-stagiairs. Hij schreeuwt niet, hij stoot het uit. Met kracht. En toch heeft hij het over een andere vrijheid dan die van mij. Hij werkt en heeft pauze. Loopt langs m’n terras van m’n huis aan de Berkel. Vrijheid zit in je hoofd. “Zo! Is het! Meneer! Werkze nog!” En ik geniet van de zon en de stemmen die langslopen. Gesprekken tussen collega’s. Over geld, over sparen, bedragen in euro’s, korting en voordeel. Over eten, zalm en hoe moeilijk een collega de zalm net aanprikte. Alleenlopers. Telefoongesprekken. Ze moet het even navragen voor de zekerheid, ze zit nu niet achter de computer. In ieder geval bedankt voor het nakijken. Heel graag over de mail ja. Prima! De mannen die ze tegemoetloopt hebben het over de benzineprijs. Die zal wel snel stijgen. De VS en Iran. Ellende. Niet iedereen is vrij.
